Het Cultinair Café Strijen organiseert i.s.m. de Culturele Kring Hoeksche Waard een 2 maandelijkse Cultureel podium.
10 oktober 2010 bestaan wij 1 jaar en dat vieren we met een bijzonder evenement.
Het thema is Haags-Indonesië met puur Haags entertainment en heerlijke Indische hapjes. Op deze dag begroeten wij wederom een gemêleerd gezelschap van prachtige dichters/ woordkunstenaars in combinatie met live muziek.
Met:
*Karel Kanits (Haagse voordrachtkunstenaar)
*Alexander Franken (liedzanger/-schrijver/muzikant)
*Frans Terken (dichter van een omvangrijk oeuvre)
*Gerard Beentjes (dichter en docent schrijven)
*Amanda Malinka (dichteres, groot in filosofisch gedachtegoed)*
*Wibo Kosters (dichter, winnaar van vele Slams)
*Martin Aart de Jong (dichter, columnist, podiumtijger)
Wil jij zelf eens gedichten voordragen, beheers je een leuk stukje zang of een muzikale act, heb jij een cabaret act waarmee je wilt optreden? Meld je dan nu aan voor het leukste podium van de Hoeksche Waard.
Artiesten krijgen een reiskostenvergoeding, 3 consumpties en keuze uit een heerlijke maaltijd!
Wilt u als gast komen proeven van de vele facetten van cultureel EN culinair uitgaan dan is reserveren voor het diner aan te raden.
De toegang voor het Cultinair Café is geheel gratis!
Meer info: www.cultinaircafe.nl
Aanmelden: Menu@CultinairCafe.nl
ze zitten in de bomen
hier is het vooralsnog, voor mij althans, wel kalm
maar in het andere bos moet je dus echt niet komen
daar gooien ze noten, dennenappels zonder blozen
takken die ons wakker schudden, natuurlijk nodeloos
ze zijn te laat: het kan niet lukken
aan ons al lang de furiën
funest voor alles wat we zijn
voortdurend vrezen we dat ze verdwijnen
toch ontwijken we hun pijlen
brein genoeg hier: alleen maar doctorandussen
plus bijna een professor of whatever, bepaald niet achterlijk
nog aangevuld met de waarachtig domme kracht
van de door haar meegebrachte veldwachter
toch zijn we allerminst bij machte in te grijpen:
tegen van boven komend onheil
helpt nog niet de hoogstdravende gedachte
tijd heelt alle wonden, zeggen ze
wat onzin is: op elke nieuwe foto ongezonder
maar dat zien we niet, want zelfs koorts is relatief
daarover gesproken,
hoe zat het ook alweer met tijd die vliegt?
Je lijkt op iemand
die ik liefheb
ga mee naar mijn lettertuin
waar we woorden zaaien
geur van vroeger proeven
zinken in het moeras van liefde
roest van enkels
en handen kloppen
woorden voeten geven
kom dans met mij
Een scheve groet op tronie
fietst opschepperig langs
roodwalmende zon een
poepgroene vergaderzaal tegenover.
Hoe saamhorig de poenige
roepers met hasj binnenin!
Zij verpulveren onder tafel
stiekem een handvol roet,
en prikken aders hun aars, zeggend:
Zó wordt de foto!
Sanguinische barkeeper blust intussen vergeefs aan reputatie
door venijn te halen middels terugvloeiend pils.
Zijn colabox, als maturiteit op hoogtepunt gekomen vervloeit
genereus tot waterijs.
Maar bol van Amerikaanse heft waterzware boezem aan de tap.
Een bril van andijvie kleurt gênant groen haar slappe dellen.
...Zij zegt:
"Gooi de graffiti maar in de haven."
– Even later: oude glasplaten verkopen
in brandende camera's.
Mercedes plots dichtbij de
ramen! Kilo's onder de roest.
Uitgewalste cijfers, tandwielen
Chroomblinkend weggekrast tussen het roosterwerk.
– Maar het faillissement van het autobezit
resoneert niet mee met het weedom van de genomineerden,
Sterker nog: met de karakterloze
folterwapens van de televisiequiz met lijken!
O de voorzitter kleeft aan zijn gezin,
zijn pogen, zijn dranken...
Onweerhoudbaar ontbloot hij zijn kaken van spiegeltin.
Niet het minst liefdevol: want zijn fiets raakt lek.
Koor bezingt nu pepermunten zondag
in kerk-kribbe-roken-van lieverlede-luchtacrobaat.....
Met aan het eind de samengeperste verplichte fanfares echter...
Roetrook die het oestermagazijn bewolkt.
Dan een knal!!!.. een motorspuit, een locomobiel, een kerkgebouw!
De witte hercules s t u i f t omver,
Abeluinig en gedeeltelijk als bij toverslag,
Of veroorzaakt door een vieze carnavalskraker.
De voorzitter, bretels uitgerekt als
meridianen, vergast zichzelf op een
komische aria:
"Het nieuwe dak lijkt oogverblindend gemitrailleerd!"
– Nu petten en voetzoekers eindelijk,
Eindelijk einde aan het lijfelijk conflict
(Is het wel hartstochtelijk uitgetrapt?)
Pondhond, de vlammende raamvitrages teruggeschoven
in een melancholieke koker van sinterklaaspapier.
– Kunstledematen, overgoten met de mondzieke
geur van medicijnen, dalen nu langzaam in de achtertuin.
Automatische parasieten tamboereren nog na,
En ik stook het restant van het plaatselijk
gebak in een bakelieten noodkachel op.
zolang je op de grond ligt
deint het zand tot aan de horizon
van heuvels wel
maar van toppen lijkt geen sprake
de vliegdennen zijn schaduwbakens
grillig en schaars
on se sent plus libre en fuyant
que si l’on n'a rien à fuir
schrijft Amélie Nothomb
maar ik denk
die leegte is toch hier?
je vlucht toch van de leegte?
de verbetenheid van je verzet tegen verleidingen
is misschien een bron van motivatie
maar daarvan bepaald geen teken
want je weet juist wat je wil
en vecht ertegen
de mulheid van het zand is wat je traag banende stappen
traag en banend maakt
maar je stappen zelf vormen het streven
