Een scheve groet op tronie
fietst opschepperig langs
roodwalmende zon een
poepgroene vergaderzaal tegenover.
Hoe saamhorig de poenige
roepers met hasj binnenin!
Zij verpulveren onder tafel
stiekem een handvol roet,
en prikken aders hun aars, zeggend:
Zó wordt de foto!
Sanguinische barkeeper blust intussen vergeefs aan reputatie
door venijn te halen middels terugvloeiend pils.
Zijn colabox, als maturiteit op hoogtepunt gekomen vervloeit
genereus tot waterijs.
Maar bol van Amerikaanse heft waterzware boezem aan de tap.
Een bril van andijvie kleurt gênant groen haar slappe dellen.
...Zij zegt:
"Gooi de graffiti maar in de haven."
– Even later: oude glasplaten verkopen
in brandende camera's.
Mercedes plots dichtbij de
ramen! Kilo's onder de roest.
Uitgewalste cijfers, tandwielen
Chroomblinkend weggekrast tussen het roosterwerk.
– Maar het faillissement van het autobezit
resoneert niet mee met het weedom van de genomineerden,
Sterker nog: met de karakterloze
folterwapens van de televisiequiz met lijken!
O de voorzitter kleeft aan zijn gezin,
zijn pogen, zijn dranken...
Onweerhoudbaar ontbloot hij zijn kaken van spiegeltin.
Niet het minst liefdevol: want zijn fiets raakt lek.
Koor bezingt nu pepermunten zondag
in kerk-kribbe-roken-van lieverlede-luchtacrobaat.....
Met aan het eind de samengeperste verplichte fanfares echter...
Roetrook die het oestermagazijn bewolkt.
Dan een knal!!!.. een motorspuit, een locomobiel, een kerkgebouw!
De witte hercules s t u i f t omver,
Abeluinig en gedeeltelijk als bij toverslag,
Of veroorzaakt door een vieze carnavalskraker.
De voorzitter, bretels uitgerekt als
meridianen, vergast zichzelf op een
komische aria:
"Het nieuwe dak lijkt oogverblindend gemitrailleerd!"
– Nu petten en voetzoekers eindelijk,
Eindelijk einde aan het lijfelijk conflict
(Is het wel hartstochtelijk uitgetrapt?)
Pondhond, de vlammende raamvitrages teruggeschoven
in een melancholieke koker van sinterklaaspapier.
– Kunstledematen, overgoten met de mondzieke
geur van medicijnen, dalen nu langzaam in de achtertuin.
Automatische parasieten tamboereren nog na,
En ik stook het restant van het plaatselijk
gebak in een bakelieten noodkachel op.
Nee,
dan het God vergeve voelen
wat pas na vergeten komt
als een kikker in de regen
opeens voor je staat
verstijfd met hart in keel
en het dan even niet meer weten
omdat je zo nodig moest vergeten.
