Vandaag zijn voor mijn ogen, alle
door een mens gestelde vragen,
aan de aarde teruggegeven,
neergelegd in steen.
Vandaag heb ik opnieuw gelezen,
wist ik, als voor het eerst genoemd,
dat niets van wat ik ooit verlangd heb,
zich in zinnen laat vertalen.
Weet ik, dat alles wat ik liefheb,
zich enkel laat beschrijven
door de wind.
Ik heb er nog geen traan om gelaten.
Ik heb er niet om gehuild.
Ook dichters gaan dood.
Dat weet je, ook dichters gaan dood.
Of je een dichter lang kent,
of kort, of een beetje.
Dichter of niet. Dat maakt niet uit.
Steeds vers verdriet, maar,
Ik heb er niet om gehuild.
Ik heb er nog geen traan om gelaten.
Ook dichters gaan dood.
‘t Leven met dope
wordt soms onkomfortabel
de risiko’s die je neem
je lichaam opoffere
om briljant te zijn
om superman te zijn
en maar lulle die speedfreaks
bekke staan nie stil
je wordt een deel van
andermans vibrasies
je bent met mekaar bezig
op een level van gestoorde gevoelens
gevoelige gestoorden
‘k ben een toerist
in de wereld van mobiele mense.
Auteur: Herman Brood, uit Zoon van alle moeders , De Bezige Bij, Amsterdam 1988
“I'm gonna share with you a vision that I had, cause I love you. And you feel it. You know all that money we spend on nuclear weapons and defense each year, trillions of dollars, correct? Instead -- just play with this -- if we spent that money feeding and clothing the poor of the world -- and it would pay for it many times over, not one human being excluded -- we can explore space together, both inner and outer, forever in peace."
Thank you very much. You've been great, I hope you enjoyed it.”
