poëzieplaats.nl/blog

Ik was, hallo allemaal, door de
nasleep van mijn eerdere
volkswagen-stopt-ook-wel-eens-vooral-als-het-belangrijk wordt
avontuur, Met een geleende wagen op pad. Ik repte me net voor de
klok van acht, moest eerste nog even solliciteren in een
kunstgalerie, met een berlingo volgeladen met stalen man en
poezieplaats borden en mijn liefde naar Amersfoort.
De Rooie Cent, eerst wat
geschiedenis, heeft een geschiedenis in mijn geschiedenis. Ik woonde
daar achter het spoor, waar vroeger nog een leuk
spoorwegovergangetje was, en waar de eerste en de laatste bieren
werden genuttigd in dat cafe. Toen ook al een zeer creatieve plek.
de heren die dat toen deden, te weten renee, rood haar, enorme
staart, en alfred, een andreasje volenwijder achtige mooie vent.
Lief, en lekker creatief tweetal. De bodem is daar gewoon schoon
ofzo, er groeien daar mooie dingen.



Nog iets dat je moet weten, mijn maatje de barman,
Martijn, heeft er zo'n hart
voor joh. En de gek aan zijn zijde als het gaat om risico's nemen.
Een kroeg overnemen in dit tijdperk? No fucking thanks. Maar hij
wel, 2 jaar geloof ik, draait ie al, pin me daar niet op vast hoor.
Maar wel op die toko, pin me daar op vast. Een paar keer graag. Met
een bierje als ik bij mijn moeder mag slapen, maar die had
belangrijkere gasten nu, dus ik dronk niet, ten einde thuis te
geraken met alles, en zal me daardoor nog beter kunnen verdiepen in
de materie zoals die er nou eenmaal is. Wat is er? Er is bewijs dat
er gedicht en gezongen, gespeeld en vermaakt is. Op video, maar dat
laat op zich wachten, en op foto's, die zijn al hier. en iedereen
was er, zelfs meer dan iedereen, ik kreek nog een hapje roop en pan
mee, en een reisschrijver uit tilburg. En
Gerben, lieve jongen. En het
program dat ik nu in retrospectief voor u zal afwerken.



Te beginnen met Alex Franken
moest de spits afbijten. Moest? Nou ja, iemand moet beginnen. De
overwegingen daargelaten, dat zijn er te veel, kan ik u vertellen
dat ik dat moeilijk vind. Hallo Alex, meteen beginnen graag. Das
niet zo leuk he. Alex warmde op, gaf een blues af, een gedicht een
lied over liefde en een warm applaus volgde. De stemming begon er in
te komen en Alex is een podium mens dat wel een haardvuur aan het
branden krijgt. Dank je Lex, je was zo welkom en bleef gezellig
hangen tot de trein je dwong. Ik kondigde aan, en af, en ver van
alles voelde het aan als een kroeg waar poëzie ineens en voetje aan
de koude grond kreeg. Waar mensen dachten, hee, leuk, dat kan dus
ook hier. We gingen er met zijn allen voor. Een onbesproken
collectief nam zijn tijd met vreugde op aan de balie van de Rooie
Cent. Geen wedstrijd, geen hoon, geen kleintjes. Wat een gezelschap.
Luk paard uit voorbij Brussel deelde lief en leed met ons. Ja er
stonden mensen verbaast te kijken en Luk is niet voor alle oren,
maar luister tussen de lif laf en lach minder, vinden we daar, ja!
We vinden iets. We vinden ECHT, erg veel ECHT, geen smuk maar ECHT




Luk Paard is ECHT. Ik ben trots op mijn besluit hem hierheen
te vragen en slaap je nog Luk? Bij mijn moeke? Of droom je onderweg?
Thuis nog? Leuk was het. Paard reageerde al weer, was zo blij met
mijn ouderlijk paar en hun gastvrijheid. DAT heb ik dan wel van mijn
moeder. Dan weer in he huis, mejuffrouw




Bo Terry, wat een lieflijk gezang, ze kan je op plekken
beroeren waarvan je niet eens wist dat je ze bezat.Terwijl ik me
niet bezat gaan langzaam de geluiden van de genen die zich wel
bezatten een streepje omhoog ten ongunste van het geluid van de cent
dat een streepje omlaag ging. Jammer maar nodig, de vergunning wil
ook wat. hij mag een paar keer per jaar echt stuiteren, verder
allemaal op niveau unplugged. Waarom dat in festina wel werkt? Omdat
dat een slam is en een geschiedenis heeft.



Alleen Roop riep toen in
festina. VANAVOND riep hij samen met
Pandoora om hulp. Van ons, van publiek, van een ieder die het
aanpakken wilde. Dat blaadje met die tekst, dat werkt dus wel, die
we mee moesten doen. zeer wektuigelijk en een beetje, voor mijn
onervaren oren, een bruiloftachtig "stukje". De inhoud, shit, ik heb
het toch ergens nog dat papiertje van roop..hier heb ik het, oh nee
dat is de flyer die me er aan helpt herinneren dat ze helemaal niet
op de programmering stonden. Ik laat het hierbij. was het nou leuk?
Ja wel leuk.



Trio Drie Eilanden is mijn trotse ontdekking van de eeuw, tot
nu toe. Lieve jongens, stuk voor stuk, en zo begaafd dat je het al
ziet voor er een noot gespeeld is. Hoe dat kan? Nou, gewoon. Ze
stralen uit dat een hoger plan ze daar aan het werk heeft gezet. Dat
ze de prachtigste gedichten van Marsman, Vestdijk, Slauerhoff en
Lucebert, onder andere hoor, tot de geweldigste muziekale
belevenissen weten te smeden met een onverstoorbaarheid waar je warm
van wordt. Zich niet laten kisten door tegengeluiden, dat kan niet
iedereen. En overbrengen he. Mooi man, check die shit.



Pom vroeg hen, Pom Wolff
bedoel ik, of ze nog even wilde helpen met een gedicht. Enge
geluiden en blauw BLAUW, oh zo mooi. Ze moeten samen een huis huren,
en als de goden hen gunstig gezind zouden zijn, dan alles doen. Echt
alles, samen alles. Ze stonden daar alsof ze dat moesten. ZIJ
STONDEN DAAR, paarlen voor de zwijnen maar was de naam gaan echoden
in de cent. Trio Drie Eilanden. Google dat als je er niet was. En
Pom mocht daarna zijn gift doen. Zijn gulle handen strooiden parels
zo groot en als bellen en we snoven ze. Ze hadden verschillende
vormen. Wat is hij een toch goede performer, en wat weet hij een
berijk te creëren. Knap hoor, en dan de lopende slam die je zoekt
maar niet vindt op je dooie akkertje. Dan moet je graven, tot waar
aarde die zo vruchtbaar is dat de poms weer voeding betrekken kunnen
voor het rode tapijt bereikt is. Ik ben erg onder zijn indruk als
dichter, performer en persoon. Voor deze prachtige optredens wil ik
echt zo graag een sponsor vinden die de programmering gewoon lapt.
In ieder geval een normaal bedrag voor zo iets groots. Ik vind het
niet te geloven, de meeste van deze mensen hebben niet eens een
declaratie gedaan, van laat maar hangen weetje, ik moest toch hier
zijn tot wij investeren in de poëzie. Ge wel dig. Ik heb eigenlijk
niet eens zoveel gedaan. Toen Pom klaar was en zijn applaus at nam
Gijs over.



Gijs ter Haar is een pur sang performer en een dichter van
formaat. Hij wil graag ruimte, en die neemt hij, hij is echt heel
goed in zijn werk. Ik ben op zijn gedichten, ik zei het al eerder,
verliefd. Hij brengt met gevarieerde poezie en slam een mooi nummer.
De meeste mensen waren geboeid maar Gijs focuste, tja dat kan
gebeuren blijkbaar, op een ander deel van de kamer waar iemand
luidruchtig was. Op zich terrecht, maar zonder resultaat, anders dan
dat Gijs er de brui aan gaf in zijn laatste gedicht. Jammer, verder
niets. Maar de indruk dat ik nog iets zou doen waar men wel stil
voor zou zijn had ik niet.



Ik deed een aantal gedichten en hoe dat ging kan ik niet
reproduceren want Bjorn van Rozentikt
al voor me uit. De volgende zin zou hij geschreven kunnen hebben. Ik
drink dat uit jouw wijn maar jaren worden mij. Dat heeft hij niet
geschreven maar het geeft aan dat de man mij inspireert tot het
schrijven van die zo'n zin. Of had u liever een zin die wel door
Bjorn van Rozen geschreven is? Geen werk, geen klok, geen dood, geen
tijd logeert hier, maar wij wel. zo? nog een? Geen status angst,
geen verraad logeert hier, maar wij wel. Ik heb Bjorn tijdens het
bier aangekeken. Ik zag dat wat hij op het podium wil zeggen in zijn
ogen. Zijn CD; wegen van vrijheid, is mijn lievelings cdtje al een
tijdje. Je kan hem voor een joet kopen bij de man himself, zijn naam
.nl en snel zijn want er schenen al grijzen jassen om hem heen te
cirkelen die hem willen exploiteren tot hij na er 10 jaar zo ziek
van is en facedown in zijn pool aangetroffen wordt. Net als
eh..andere grote artiesten.



Ibunda, die knalt er even een
stapel semigeil tot overhit en vooral ook voor ons, de anderen, rake
shizzle doorheen. Ik kende haar alleen online, en ze is zo als ze
overkomt, online, ook echt. Understatement onwijkende opmerkingen
aan haar adres. Ik zeg, de dichteres sprak en dat was duidelijke
taal, dank u. Dank u. De zak van Max mensen, die wordt geleegd op
een altaar met goede belichting en blijkt een schat aan vondsten te
herbergen. Hij is zo'n taaie tofferik die ook al zo kan knallen. We
voerden dat wel op, zo de avond door. Ik en mijn mooie gasten.
Trots.



Max Lerou kan zich in alle gaten dringen, in de cent, maar
ook laatst in DB's. Op een podium met belichting, of zoals nu, in
een hoekje met een mic in de hand. HIJ IS DE GENE WAAR MEN HET
LANGST OVER NA SPREEKT. Omdat je gewoon niet verwacht. Wat maar weer
blijkt dat onze dekking stinkt. Als max je kan raken met een hand op
de rug. WAVERVEEN, ik verhuis daar heen. Kan ik de eerste liefde van
Max opzoeken, dat moet ze nog weten. Lerou? Max? 14 jaar, leren
jekkie, zwaar sjekkie? Oh ja, die keek me nog zo lief aan door
opening van de zich met een sisgeluid sluitende deuren. nooit meer
wat van gehoord. Ik ken hem persoonlijk, zal ik dan zeggen. En dan
zal ik haar zien, en daardoor hem, en zijn oorsprong. O man wat een
maximale moment opname van de avond. Van de coma van Nathalie
Holleweg via een ochtend orgasme waar bij een heil hitler klinkt tot
een de dood die er op uit gaat om vrienden te maken. Voor het leven.
Maxim rules. Minimum security.



Stapschrijver chris was er ook. Die heb ik een gedicht laten
doen, hij was er laatst ook al. Het was een ingewikkelde opsomming
van varia met een overtuiging en duidelijk aangedaan door de
plotselinge kans die ik hem gaf. Hij staat niet op de flyer. Maar
wel op je geheugen. Als je er bij was. Grappige lieve ietwat vreemde
maar zeker gedreven man. No sleep til burg. Gerben geeft weg.



Een mooie set van Gerben de Ruiter.
die groeit ook per keer. Of fluctueert in stylevorm en diepte. Niet
qua inhoud, die zit wel snor, maar soms sympathiek en innemend en
soms een prekerige toon. Maar hij is een ding, ja daar heb je mij
weer, hij is ook weer zo ECHT als de tering. Ik mag hem graag, hij
heeft nog hand en spandiensten verricht ook. Waarvoor mijn dank. een
mooie aankondiging deed hij voor mij. Niemand minder dan Mike
Platenkamp.. grappige he. Iemand nog vrienden?



De avond werd afgesloten door een trotse en goed gemutste
Scarbelly alias de man van de
drankenkast alias de olijke uitbater van de cent en in het dagelijk
leven ook wel bekend onderde naam Martijn. Mooie toko heb je toch
man. Wanner doen we het weer? Kus op je setje. Je zong zo mooi, ik
wist niet eens dat je zo mooi kon zingen. Je teksten waren zo goed
ik wist niet eens dat je schrijven kon. 2 Nederlandse, mooie, en
toen bij gebrek aan meer, Engelse, iets anders maar niet minder
mooi. Bedankt voor alles lieve jongen. Nagepraat werd er onder het
genot van rus en reinheid. Ik droeg Stalen man naar de berlingo en
bord en doek en liefde en voelde me voldaan. Het was geweldig,
bedankt allemaal lieve mensen. Goede mannen en vrouwen. zo. Nu nog
even een verslag schrijven, en vast foto's.

Foto's met dank aan Nico, van uitgeverij Priem, die ook al aan de
flyers en posters mee betaalde.

-

Geplaatst door Mike op

poëzieplaats.nl/blog

5,34 mB

Alledaagse pijn

4,99 mB

Impression, soleil levant

4,51 mB

Nieuwjaarsdag

3,63 mB